Eu si quero o galego.
Eu si quero o galego.
“O tema da miña nova novela é a identidade, pero ese tema non é ningunha novidade: probablemente é o eixe dos meus libros. Baséase na eterna pregunta: quen somos cada un de nós e cal é o papel que xoga o pasado na construción do eu”.
Suso de Toro, entrevistado por Galicia Hoxe
O libro é un soporte moi estable e é probablemente o grande invento da humanidade para transmitir e conservar información e coñecemento, pero tamén para o pracer de ler. Pero o libro vai convivir con outras formas, outras tecnoloxías e outras linguaxes da comunicación. É unha cultura que non é máis que a capacidade que teña unha sociedade para crear discurso e distribuílo no mundo a partir dos seus propios intereses, da súa propia identidade, pois ten que ser capaz de dialogar con todas esas tecnoloxías, con todas esas linguaxes novas. Son os desafíos de futuro e é onde estamos traballando. E a cultura galega ou se sitúa nese horizonte e pacta co novo tempo ou non ten futuro. E eu estou convencido de que temos futuro.
Victor F. Freixanes, Construíndo a identidade, Galicia-Hoxe
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
Longa noite de pedra, Celso Emilio Ferreiro
Quiero asomarme al mundo como quien se asoma a una colección de tarjetas postales.
Evita Duarte, entrevista en «Antena», 13 de julio de 1944
(epígrafe de Santa Evita, de Tomás Eloy Martínez)
O xornalismo, igual que a literatura, consiste en construír realidades. Pero a literatura só promete entretemento, reflexión, mentres que os medios din que iso que fabrican é realidade. É a mesma disxuntiva que atopamos entre publicidade e arte: a primeira sérvese de todos os recursos da segunda, crea, efectivamente, produtos artísticos (que son un paradigma da estética contemporánea). A diferenza é que a arte é arte porque non quere conducir a quen mira cara un fin.
Xurxo Borrazás, nunha entrevista con Lara Rozados en ANT
“Creen que soy un best-seller pasajero, no un escritor. Lo mismo pasó con Roberto Arlt hace treinta años” Un atardecer de junio, en 1991, volví a ver a la madre de Manuel Puig en el mismo living modesto de la calle Charcas donde la había conocido veinte años antes.Había un invencible anhelo de orden en los objetos que la rodeaban. Cierta ley de la gravedad dictada por el tiempo, o por la voluntad del hijo muerto, dejaba caer los objetos en un lugar preciso, y ese lugar era para siempre.
“Vení a saludar a Coco”, me dijo, resucitando el apodo familiar que Manuel detestaba. “Tenés que verlo. Está precioso”.
María Elena delle Donne -ése era su nombre, aunque le gustaba que los amigos de Manuel la llamáramos Male- me llevó a la salita que su hijo había usado como estudio en los años de Boquitas pintadas y The Buenos Aires Affair. En el rincón menos hospitalario languidecía, inútil, la Olivetti Lettera en la que Puig había escrito sus tres primeras novelas. En los estantes metálicos de la biblioteca vi algunas traducciones de Pubis angelical, una biografía de Greta Garbo y los libretos radioteatrales, encuadernados, de Yaya Suárez Corvo, que conocieron una efímera fama en los años 40 y por los que Manuel había profesado siempre una veneración secreta. Las paredes estaban adornadas con abanicos japoneses y una espada de samurai. El editor de Tokio se los había regalado a Male en marzo de 1990, y ahora ella no quería desprenderse de los recuerdos. “No podés imaginar lo feliz que Coco estuvo en Japón”, me dijo. “A todas las personas les gusta que las quieran, pero él era más sensible que nadie a esas cosas.”
A la izquierda de la biblioteca, entre dos budas de porcelana dudosa, vi el cáliz de metal bruñido en el que Male había llevado desde México las cenizas de Manuel. Contra lo que yo esperaba, no había ninguna inscripción que indicara el principio y el fin de la historia. Nada que dijera, en el estilo paródico del difunto: Hijo, descansa en paz o Manuel Puig (General Villegas, 1932 - Cuernavaca, 1990). Sobre el cáliz desentonaba un crucifijo de bazar.
“Decíle a Coco lo que estás pensado”, me alentó Male. “No tengas vergüenza. Decíle que lo encontrás más lindo que nunca”.
Yo no sentía vergüenza ni sorpresa ni tan siquiera pena. Manuel Puig había muerto de una dolencia incomprensible un año antes, en México y, después del desconcierto de la noticia, ya la tristeza se había disipado. En verdad, yo no sabía qué hacer ante aquellas cenizas. Puig no estaba en ellas y tampoco quedaba nada de él en ese cuarto: nada, ni lo que había deseado o imaginado, y menos aún lo que había sido.
por Tomás Eloy Martínez, Manuel Puig: La muerte no es un adiós
O caso é que teñen sona de meigas -dixérame o día antes o criado de Xixín.
E eran orfas. E vivían soas, aquelas mozas ás que nós iamos, por Tras da Chaira. Habitaban unha terra irta, montesa, fría, na que corría o corzo e se movían arrebaños de pericas, coma nubes soltas. Terra fría non dá pan. Por unha corga embaixo, cruzada polo carreiro mallado do lobo, caía o camiño pedrado en prácidos relanzos. Logo estaban as casas da aldea. Por fin, nunha tomada de piñeiros do país, figuraba a casa delas, soa. Seica eran algo meigas.
Arraianos - Meias azuis, Xosé Luis Méndez Ferrín
Cando coñecemos a alguén unha das primeiras cousas que preguntamos é: “E ti ¿de onde es?”. Como se fosemos árbores. A miña compañeira di que non é para tanto, que é por buscar un tema de conversación, algo coñecido, pero a min tal dependencia da terra enérvame ata as raíces máis fondas.
Arte e ensaio, Xurxo Borrazás
Todo era esquecemento e a xente fervía en ruído, unha febre imparábel de actividade, viaxes, comunicacions, a xente tan apretada uns contra os outros que era xa imposíbel ver cousa. O ruído foise retroalimentando e aumentou e aumentou ata que xa tampouco se oía cousa.
Círculo: da materia dos soños, Suso de Toro
Non ía de negro senón cun vestido estampado azul e branco e levaba sobre os ombros un chal da color da prata vella, como prolongación dos cabelos. Fíxome sinal de stop desde a sombra da marquesina e, cando me detiven, asomou con resolución pola xanela do auto uns ollos de curuxa con gafas de cuncha.
¿E logo irá para Vigo, ou non?
Preguntouno coma se realmente non houbese outro sitio a onde poder ir.
Un millón de vacas, Manuel Rivas
“Era, por outra banda, un deses homes aos que lles gusta asistir a súa propia vida, considerando fora de sitio calquera ambición de vivila”.
Seda, de Alessandro Baricco
Cada año, a principios de enero, partía. Atravesaba mil seiscientas millas de mar y ochocientos kilómetros de tierra. Escogía los huevos, discutía el precio, los compraba. Después se volvía, atravesaba ochocientos kilómetros de tierra y mil seiscientas millas de mar y entraba de nuevo en Lavilledieu, de ordinario el primer domingo de abril, de ordinario a tiempo para la Misa Mayor. Trabajaba todavía dos semanas más para poner a punto los huevos y venderlos.
El resto del año, descansaba.
Seda, Alessandro Baricco
“We had the experience but missed the meaning, an approach to the meaning restores the experience”
T.S. Elliot
Gústanme as mans das persoas vellas. Gústame o que contan.Temos unha actriz aquí que leva uns xantares na televisión dende hai mais de 30 anos ou así e que esconde as mans porque ainda non existen cirurxías plásticas que as fagan mentir.